Wyjazd związana z leczeniem oprócz granicami kraju wymaga uwzględnienia okoliczności, które nie występują podczas zwyczajnego przejazdu samochodem. Pacjent może mieć trudności z poruszaniem się, potrzebować pomocy przy wsiadaniu lub wymagać regularnego przyjmowania leków o określonych porach. W tak zaistniałych okolicznościach międzynarodowy transport medyczny wiąże się z koniecznością implementacji sposobu przewozu do stanu zdrowia a także przewidywanego czasu podróży.

Powodem organizacji przejazdu bywa zakończenie leczenia w zagranicznym szpitalu, kontynuacja terapii w kraju zamieszkania albo przeniesienie pacjenta do placówki położonej w innym państwie. Każda z takowych sytuacji może przebiegać inaczej. Osoba po planowanym zabiegu może wymagać głównie ograniczenia wysiłku i pomocy w przemieszczaniu się, jednak pacjent z poważniejszymi problemami zdrowotnymi może potrzebować stałej obserwacji lub określonego wyposażenia. Nie wystarczy zatem ustalić miejsca odbioru i docelowego adresu. Niezbędne jest określenie warunków, w jakich dana osoba może odbyć wyprawa, oraz postanowienie, czy jej stan pozwala na przejazd w wybranym terminie.

Przygotowanie do przewozu często zaczyna się od rozmowy z pacjentem, jego bliskimi oraz personelem medycznym. Ważne jest uwarunkowanie, jak osoba chora działa na co dzień, czy potrafi własną pracą zmodyfikować pozycję, czy korzysta z wózka inwalidzkiego a także czy potrzebuje pomocy w trakcie głównych czynności. Ważne są też informacje o niedawnych operacjach, urazach, chorobach przewlekłych i zaleceniach dotyczących dalszego postępowania. Dokumentacja powinna odzwierciedlać aktualny stan zdrowia, ponieważ dane sprzed kilku dni mogą nie uwzględniać zmian, które nastąpiły w trakcie hospitalizacji albo rekonwalescencji. Szczególną uwagę powinno się zwrócić na pacjentów, u których występują trudności z oddychaniem, zaburzenia świadomości, silny ból albo ograniczenia wymagające specjalnego ułożenia ciała. W takich sytuacjach decyzja o sposobie transportu powinna uwzględniać zalecenia lekarza i zakres opieki potrzebnej w drodze. W praktyce znaczenie mają również rzeczy, które łatwo pominąć podczas planowania, przykładowo dostęp do leków, konieczność przewożenia dokumentacji w łatwo dostępnym miejscu czy sposobność przekazania informacji o ostatnimi czasy podanych preparatach. Brak ustaleń w tych sprawach może utrudnić opiekę podczas przejazdu i przekazanie pacjenta po dotarciu na miejsce.

Długa trasa między państwami stawia przed organizatorami dodatkowe oczekiwania związane z w pewnych sytuacjach, przebiegiem drogi i warunkami podróży. Dosłownie jeżeli odległość można szczegółowo obliczyć, rzeczywisty czas przejazdu uzależniony jest od ruchu drogowego, pogody, robót na trasie oraz sytuacji na przejściach granicznych, jeżeli już występują na danym odcinku. Plan powinno uwzględniać stan pacjenta, a nie jedynie najszybszy wariant przejazdu. Dla osoby, która nie może długo pozostawać w jednej pozycji, istotne będzie ustalenie, czy i kiedy można wytworzyć postój oraz jakie czynności należy wówczas przeprowadzić. W przypadku pacjentów korzystających z tlenu lub innego sprzętu trzeba wcześniej określić sposób jego używania w trakcie podróży i dostępność potrzebnych materiałów. Znaczenie mają również formalności. Zależnie od trasy i sytuacji mogą być potrzebne dokumenty tożsamości, wypis ze szpitala, wyniki badań, lista leków a także informacje o placówce, która przejmie dalszą opiekę. Warto sprawdzić również zasady dotyczące przekraczania granic i wymagania związane z przewozem konkretnego wyposażenia. Jeżeli już pacjent ma zostać przyjęty do szpitala po przyjeździe, termin oraz sposób przekazania dokumentacji powinny być przedtem uzgodnione. Nieplanowane oczekiwanie przed przyjęciem może mieć inne znaczenie dla osoby w dobrym stanie ogólnym niż dla kogoś, kto wymaga regularnych czynności medycznych.

Na organizację przejazdu wpływa także sposób przekazania pacjenta między osobami sprawującymi nad nim opiekę. Po dotarciu do celu istotne jest przekazanie informacji o przebiegu podróży, zmianach samopoczucia, podanych lekach oraz ewentualnych problemach, które pojawiły się po drodze. Samo dostarczenie dokumentacji nie zawsze wystarcza, w szczególności gdy pacjent nie może własnymi siłami opisać swoich dolegliwości. Przydatne jest wcześniejsze ustalenie, kto odbierze go na miejscu i jakie czynności będą niezastąpione bezpośrednio po przyjeździe. Tyczy się to też sytuacji, w których wyjazd kończy się w domu, a nie w placówce medycznej. Wówczas trzeba uwzględnić dostęp do budynku, obecność opiekuna a także możliwość przeniesienia pacjenta do mieszkania. Schody, wąskie przejścia czy brak windy mogą wymagać dodatkowego planowania, niezależnie od tego, jak przebiegał sam przejazd. W sytuacji transportu na dużą odległość znaczenie moraz kontakt z osobą odpowiedzialną za organizację, w szczególności gdy wystąpią opóźnienia albo konieczna będzie zmiana ustalonego planu. Międzynarodowy transport medyczny obejmuje zatem nie tylko pokonanie trasy, ale również przygotowanie pacjenta, dopasowanie warunków przewozu, koordynację formalności oraz przekazanie informacji potrzebnych do dalszej opieki. Zakres tych działań uzależniony jest od konkretnego przypadku, a wszelkie decyzje dotyczące sposobności podróży powinny uwzględniać aktualną ocenę stanu zdrowia.

Sprawdź: transport ortopedyczny.